آرزوی بچگی ام

به آرزوی بچگی ام رسیدم

چقدر دلم می خواست تو صف اول نماز جماعت باشم

این بار نه تنها صف اول ، بلکه جلوتر از صف اول جای گرفتم

حتی جلوتر از پیش نماز

همه به من اقتدا می کنند

چقدر مهم شدم

نماز تمام میشود

همه به سمتم می آیند

روی دست بلندم می کنند

چقدر عزیز شدم

چند قدمی حرکتم می دهند

یکی فریاد می زند : بلند بگو لا اله الا الله . . .

در تاریكی بی آغاز و پایان

در تاریكی بی آغاز و پایان
دری در روشنی انتظارم رویید.
خودم را در پس در تنها نهادم
و به درون رفتم:
اتاقی بی روزن تهی نگاهم را پر كرد.
سایه ای در من فرود آمد
و همه شباهتم را در ناشناسی خود گم كرد.
پس من كجا بودم؟
شاید زندگی ام در جای گمشده ای نوسان داشت
و من انعكاسی بودم
كه بیخودانه همه خلوت ها را بهم می زد
در پایان همه رویاها در سایه بهتی فرو می رفت.

من در پس در تنها مانده بودم.
همیشه خودم را در پس یك در تنها دیده ام.
گویی وجودم در پای این در جا مانده بود،
در گنگی آن ریشه داشت.
آیا زندگی ام صدایی بی پاسخ نبود؟

در اتاق بی روزن انعكاسی سرگردان بود
و من در تاریكی خوابم برده بود.
در ته خوابم خودم را پیدا كردم
و این هشیاری خلوت خوابم را آلود.
آیا این هشیاری خطای تازه من بود؟

در تاریكی بی آغاز و پایان
فكری در پس در تنها مانده بودم.
پس من كجا بودم؟
حس كردم جایی به بیداری می رسم.
همه وجودم را در روشنی این بیداری تماشا كردم:
آیا من سایه گمشده خطایی نبودم؟

در اتاق بی روزن
انعكاسی نوسان داشت.
پس من كجا بودم؟
در تاریكی بی آغاز و پایان
بهتی در پس در تنها مانده بودم.

« سهراب سپهری »

دکتر شریعتی

احساسم را به من باز پس دهید

که زیستن بدون احساس بودن از نبودن هم سخت تر است

چه شده است؟!چرا روح مرا به زنجیر می کشید

سایه ی لطفتان هیمه ی آتشی است که بر جان من شعله میکشد.رهایم کنید

من نمیخواهم از شما هیچ نمی خواهم

نه مهربانی نه رحم نه عشق نه دوستی نه محبت نه نگاه

فقط احساسم را به من باز پس دهید تا باشم

من پرواز خواهم کرد تا خود خورشید و با خورشید یکی خواهم شد

و در میان بهت و حیرت تو از خورشید خواهم گذشت

و از عدمی که تو بر من آفریده بودی گذر خواهم کرد.حتی از ازل خواهم گذشت

تا به سرزمینی تهی برسم که مرا آنجا آفریدند.مرا در هراس هیچ طعام دادند

و در عظمتی به پهنای تمام نبودنها پرواز دادند

من با احساسم تا خود آشیانه پرواز خواهم کرد

سینه ی آسمان را خواهم شکافت و تا بینهایت پرواز خواهم کرد

و تو_تقدیر_تنها نظاره گر پرواز من خواهی بود

و دیگر هیچ ...

روزگار

روزگار

من زندگی را دوست دارم ولی از زندگی دوباره می ترسم

دین را دوست دارم ولی از کشیش ها می ترسم

قانون را دوست دارم ولی از پاسبان ها می ترسم

عشق را دوست دارم ولی از زن ها می ترسم

کودکان را دوست دارم ولی از آئینه می ترسم

سلام را دوست دارم ولی از زبانم می ترسم

من می ترسم پس هستم

این چنین می گذرد روز و روزگار من

من روز را دوست دارم ولی از روزگار می ترسم

(حسین پناهی)